ΠΑΣΧΑ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

 

.                                    ΠΑΣΧΑ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

 

Πριν από μερικές δεκαετίες,  όλη η Μεγάλη εβδομάδα, είχε διαφορετική αίσθηση σε όλη την κοινωνία της Σύμης.

Από την προετοιμασία για τα διάφορα κουλούρια που έκανε κάθε σπίτι τις ημέρες αυτές, μέχρι και την καθημερινότητα όλων των ανθρώπων του νησιού.

Υπήρχε μια γλυκιά προσμονή, μια κρυφή  αγωνία, που κορυφωνόταν μέρα με τη μέρα, μέχρι να έρθει η λύτρωση, η Ανάσταση, για να γιορτάσουν όλοι μαζί αυτό το μεγάλο γεγονός της Ορθοδοξίας.

Η νηστεία, ήταν απαραίτητη για όλους, μικρούς και μεγάλους, εξαντλώντας όλους τους τρόπους μαγειρέματος, ώστε η αγνότητα των ημερών, να συμβαδίζει με την αγνότητα της ψυχής και του σώματος.

Φαγητά καμωμένα με ταχίνι αντικαθιστώντας πολλές φορές το λάδι, ήταν στην ημερησία διάταξη.

Η κάθε νοικοκυρά, έπρεπε να ετοιμάσει όλων των ειδών τα κουλούρια, Λατζαράκια (του Λαζάρου), ταχένα, (από ταχίνι)  βουτυρένα, (Βουτυρένια), Αμμωνιακένα (Αμμωνίας), Τζαχαρένα (Ζαχαρένια), Αυγοκούλες – Αβδοκούλες, (που είχαν διάφορα σχήματα, όπως Όφις με αυγό στο στόμα του, γυναικεία φιγούρα, πλεξούδες  πάντα με κόκκινο αυγό, συνθέσεις με κλαδιά και φύλλα, τα οποία είχαν διακοσμητικό ως επί το πλείστον χαραχτήρα).

Ακόμα έφτιαχναν «Τούρτες» (10 -12 εκατοστά μήκος περίπου, με γέμιση από διάφορα τυριά κλεισμένα σε ζύμη σε σχήμα μισοφέγγαρου), αυγά βαμμένα με χρώματα προεξάρχοντος του κόκκινου χρώματος, ή τα έβαφαν με φυσικά χρώματα από διάφορα χόρτα, όπως κρεμυδόφυλλα,  τσάι, και άλλα, και για να δημιουργήσουν σχέδια πάνω στα αυγά, χρησιμοποιούσαν άνθη από μαργαρίτες, διάφορα μικρά φύλλα, τα οποία τοποθετούσαν μαζί με τα αυγά σε νάιλον κάλτσες, ώστε με το βράσιμο να αποτυπωθούν τα σχήματά τους.

Μετά τα έβαζαν στις ξύλινες  Πινακωτές, και πήγαιναν στον κοντινότερο φούρνο να τα ψήσουν, περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά τους.

Από όλα αυτά τα εδέσματα, κανείς μικρός ή μεγάλος δεν τολμούσε να φάει, (εκτός από του Λαζάρου και τα ταχένα) πριν έρθει η ώρα για να αναγγείλει ο κάθε ιερωμένος στην ενορία του το «Χριστός Ανέστη».

Οι καφενέδες, και οι ταβέρνες, απαγορευόταν να σερβίρουν οινοπνευματώδη τη Μεγάλη εβδομάδα, ούτε και επιτρεπόταν να ακουστεί μουσική όλες τις Άγιες Μέρες, μιας και έπρεπε όλοι να συμπάσχουν με το μαρτύριο του Χριστού.

Ακόμα, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των ημερών, οι γυναίκες ως επί το πλείστον, ήταν ντυμένες με σκούρα σε χρώμα φορέματα, και ιδίως κατά την προσέλευσή τους στην εκκλησία, ενώ κάποιες το είχαν τάμα, να είναι μαυροφορεμένες σε όλη αυτή την περίοδο, δείχνοντας ακόμα και με την εξωτερική τους εμφάνιση ότι συμπονούσαν και συμμετείχαν στην συμπόρευση προς τη Σταύρωση του Κυρίου.

Όλα είχαν μια γλύκα, όταν έφτανε εκείνη η ώρα που το χαρμόσυνο άγγελμα «Χριστός Ανέστη» θα ακουγόταν παντού, και θα κατέκλυζε με μια πρωτόγνωρη αγαλλίαση μικρούς και μεγάλους.

Από τη νοστιμιά των κουλουριών, των κόκκινων αυγών, των τουρτών, και όλων των απαγορευμένων εδεσμάτων μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Σήμερα, δεν υπάρχει εκείνη η γλυκιά προσμονή και αναμονή, όχι μόνο περιμένοντας και μετρώντας τις μέρες της βαθειάς κατάνυξης μέχρι την ώρα της Ανάστασης για να απολαύσουν μέσω εγκράτειας όλα όσα φυλάγονταν με καρτερικότητα, γιατί απλούστατα, στη σημερινή εποχή, όλα αυτά έχουν καταργηθεί.

Τα κουλούρια και οι τούρτες, δεν περιμένουν το Πάσχα για να φτιαχτούν. Όλο το χρόνο, οι φούρνοι και τα ζαχαροπλαστεία, τα έχουν προς πώληση, κάθε μέρα του χρόνου.

Οι καφετέριες και τα καφενεία, όλη τη Μεγάλη εβδομάδα, σερβίρουν οινοπνευματώδη, και η μουσική στο έπακρο.

Δεν ξέρω αν είμαι αθεράπευτα ρομαντικός, αλλά οι παλιές Άγιες Μέρες των Παθών, και όλα όσα φτιάχνονταν σε κάθε σπίτι εκείνη την περίοδο, είχαν διαφορετική αίσθηση.

Ακόμα και η ατμόσφαιρα, και όλα όσα συντρόφευαν εκείνη την περίοδο, είχαν μια άλλη γλύκα.

.